In memoriam Albert Scholtes
Wim van de Zandt heeft me de volgende herinneringen aan Albert Scholtes toegezonden:
| In Memoriam Albert Scholten Het zal bij meerdere mensen op leeftijd voorkomen: als ik een overlijdensbericht lees, kijk ik altijd naar het geboortejaar. Nu lees ik dat Albert Scholtes is overleden. Dit keer hoefde ik niet naar het geboortejaar te kijken. Hij was van 1940, een jaargenoot. Zesentachtig geworden. Knap oud en toch nog veel te jong. Albert was in onze club de laatste van de drie musketiers, zoals ik ze wel eens bij mezelf noemde: Wim Tetteroo, Bert de Jonge en Albert Scholtes. Wim, alleen al door zijn postuur heel aanwezig, een groot hart, eigenwijs als geen ander, maar vol zelfspot, grappen en grollen. Bert, de Feyenoorder in hart en ziel, zijn tegenhanger: bedachtzaam en mild van aard. Maar wat glinsterden zijn pretogen als hij weer eens onderuit gehaald werd door Wim en Albert. Ja, Albert, die kon er ook wat van. Mild van aard, net als Bert, met wie hij een groot gevoel voor bijna Brits onderkoelde humor deelde. Nooit luidruchtig, maar wat kon hij snel zijn met het riposteren op opmerkingen die over en weer gingen. Een zachtaardige man, altijd in voor een gezellig praatje, nooit grof in de mond. Ving hij de schampschoten op die hem net niet raakten? Of was hij de aangever in het trio? Als ik zo terugkijk, weet ik het nog steeds niet. Zij drieën waren het, zo denk ik erover, die zorgden voor de bijzondere sfeer die onze club in die jaren kenmerkte en waarvan velen van ons zich afvragen waar die toch gebleven is. Ik denk dat ik dat wel weet. Albert leerde ik kennen toen ik in 2016 voor het eerst bij De Pioniers kwam. Ik raakte die eerste dag al met hem in gesprek. Dat ging van hem uit. Het was een vreemd begin: ‘Je bent zeker katholiek?’, zei hij. Dat was ik ooit en ik bevestigde dat. Het kon meteen niet meer stuk. Katholieken onder elkaar, weet je. ‘Dan ben je er een van de Van de Zandt’en van de Beeklaan.’ Weer raak. Waar haalde hij dat nu weer vandaan? Het bleek dat Albert ooit trainer was geweest van mijn broer Hans, die handbalde bij Wings. Honderden jongens had hij getraind, maar mijn broer was hem bijgebleven. Niet door zijn briljante spel, maar door zijn omvang. Hij woont al 50 jaar in Australië en weegt nu zo’n 156 kilo schoon aan de haak. Maar ook toen hij jong was, was hij al behoorlijk aan de maat. Ondanks dat zware lijf was hij redelijk snel en baande hij zich als een tank door de gelederen van de tegenstander. ‘De Tank’, dat was zijn bijnaam, zo wist Albert zich te herinneren. En zo, door die link met het verleden, raakten we aan de praat en zou het best wel eens daardoor kunnen zijn geweest dat ik me meteen thuis voelde bij De Pioniers. Albert was een enthousiast hobbyfotograaf, net als ik. Ooit was ik bij hem thuis om te proberen een storing aan zijn computer te verhelpen. Dat lukte me overigens niet. Hij liet me toen een serie prachtige foto’s zien die hij in het Franse dodenstadje Oradour had gemaakt. Dia’s waren dat. Hij hoorde, denk ik, tot de laatsten die nog met dia’s werkten. Ik heb ook het laatste jaar nogal eens met Albert zitten praten. Het ging niet meer over het verleden, maar over zijn snel afnemende gezondheid. Vooral de afgelopen maanden raakte hij steeds meer de weg kwijt. Hij besefte dat terdege. Ook wij merkten dat als we met hem boulden. We hielden daar zonder morren rekening mee: Albert hoorde er tot zijn laatste wedstrijd nog steeds bij. Hij klaagde niet over zijn toestand, zo’n man was hij niet. Maar wel stelde hij een week of zes geleden nog droogjes vast dat hij op deze manier vast geen honderd zou worden. Ik ga Albert missen. Wim van de Zandt |
Na mijn bericht over Albert in Bouletin 314 kwamen nog de volgende herinneringen op Whatsapp:
| Enno de Jonge Triest bericht, gecondoleerd allemaal. |
| Hans Kuijvenhoven Enigszins aangedaan door het bericht van het overlijden van Albert. Goede herinneringen en af en toe verrassend goed spel blijft mij bij. |
| Hans en Bep van Wegen Albert was een gezellige en fijne bouler. Ik ken hem al 20 jaar. We denken aan hem. |
| Roel Schulting Albert was, in de vele jaren dat ik hem heb gekend bij het boulen, altijd gezellig en vriendelijk. We zullen hem zeker missen! |
| René de Gilde Goh dat is toch een klap, al wisten we wel dat het eraan zat te komen. Ik wens zijn vrouw veel sterkte. |
